Diep in een groen bos, tussen eeuwenoude bomen en het gezang van vogels, woont Annelies Nollet (32) in een houten huisje zonder aansluiting op gas of stromend water. Voor veel mensen klinkt het als een leven vol ontberingen, maar voor Annelies is het de manier waarop ze zich het meest verbonden voelt met zichzelf en de wereld om haar heen. “Mijn ideale avond? De warmte van mijn houtkachel, een goed boek en mijn hond Kibo naast mij op de zetel.”

De zoektocht naar rust en eigenheid

Het besluit om zich terug te trekken in het bos kwam niet uit het niets. Annelies zocht rust, vrijheid en een manier van leven die losstaat van maatschappelijke druk. “Hier word ik wakker van het licht dat door de bomen schijnt, en het geluid van vogels die hun nest voorbereiden. Ik voel me hier een gast, geen eigenaar.”

Ze leeft zo zelfvoorzienend mogelijk: ze hakt haar eigen hout, gebruikt regenwater, en eet wat de natuur haar biedt. De routine van het buitenleven brengt structuur, maar ook diepe voldoening. “Ik heb minder, maar leef meer.”

Een jeugd vol stilte en zoeken naar verbinding

De weg naar deze plek was lang. Annelies groeide op in een gezin waar emoties niet snel besproken werden. “Er was zorg voor onderdak en voeding, maar niet voor gevoelens of vragen. Dat maakte dat ik me vaak alleen voelde.”

Ze vond troost in verhalen en boeken. Vooral de verhalen van Harry Potter raakten haar. “Hij was ook vaak alleen, op zoek naar zijn plek. Daar herkende ik me in.”

Op school had ze het moeilijk. Ze werd gepest om haar uiterlijk en kleding, waardoor ze zich terugtrok. Hoewel ze enkele vriendinnen had, voelde ze zich zelden echt begrepen. “Ik paste me aan. Ik volgde moderne talen omdat dat ‘de juiste keuze’ was. Maar eigenlijk wilde ik houtbewerking doen.”

Puberteit en onzekerheid

In haar tienerjaren probeerde Annelies haar plek te vinden door te doen wat van haar verwacht werd. Ze ging uit, dronk te veel, en probeerde erbij te horen. “Ik dronk soms zelfs een fles wodka per dag. Het was een manier om het gevoel van anders-zijn te dempen.”

Toch vond ze in haar opleiding journalistiek mensen bij wie ze zichzelf kon zijn. Daar ontdekte ze ook haar liefde voor taal. Maar ondanks die positieve ervaring bleef de innerlijke onrust bestaan. “Ik wist niet wie ik was. Ik was vooral bezig met leuk gevonden worden.”

Het keerpunt: de komst van hond Kibo

Een grote verandering in haar leven kwam met Kibo, een pleeghond met wie niemand meer raad wist. “Ze zeiden: je kan hem beter laten inslapen. Maar ik zag iets in hem.” Kibo bracht structuur, verantwoordelijkheid en onvoorwaardelijke liefde.

Ze begon zich te verdiepen in hondengedrag en volgde opleidingen. Uiteindelijk richtte ze haar eigen praktijk op: Honden in Nesten. “Ik kijk niet naar gehoorzaamheid, maar naar wat de hond nodig heeft. Angst, spanning, trauma: dat is waar ik mee werk.”

Kibo gaf haar niet alleen een doel, maar ook het besef dat ze anderen iets te bieden had. “Dankzij hem vond ik stabiliteit én een missie.”

Van overleven naar opbouwen

De eerste jaren als zelfstandige waren niet makkelijk. Financieel was het zwaar, maar ze hield vol. “Een vriendin zette soms gewoon wat eten in mijn koelkast. Zonder haar was het moeilijk geweest.” Toch gaf ze niet op. “Ik had een droom. En die moest lukken.”

Inmiddels betaalt Annelies haar houten huisje volledig zelf af en draait haar praktijk goed. Ze leeft op haar voorwaarden, zonder afhankelijk te zijn van anderen. “Dat is het mooiste cadeau dat ik mezelf heb kunnen geven.”

Alleen, maar niet eenzaam

Hoewel ze alleen woont, voelt Annelies zich verbonden met mensen om haar heen. Ze heeft vriendinnen, spreekt af en werkt dagelijks met klanten en hun honden. “Ik ben sociaal, maar na een drukke dag keer ik graag terug naar de stilte.”

Ze heeft al acht jaar geen relatie en is daar helemaal tevreden mee. “Ik heb nooit meer dat knagende gevoel dat ik iemand nodig heb om me compleet te voelen. Ik ben gelukkig met mezelf. En ja, Kibo slaapt bij mij in bed,” lacht ze.

Ze merkt dat mensen het soms lastig vinden om te begrijpen dat iemand bewust kiest voor een leven zonder romantische partner. “Maar voor mij voelt het als vrijheid. Ik hoef me niet aan te passen of compromissen te sluiten. Ik leef zoals ik het wil.”

Leven vanuit eigen waarden

Annelies omschrijft zichzelf als een natuurliefhebber, een alternatieveling, iemand die probeert goed te doen voor mens en dier. Ze eet plantaardig, leeft milieubewust en is kritisch over consumentisme. “Ik ben blij dat ik eindelijk gewoon kan zijn wie ik ben.”

Ze leest veel, luistert naar wijze mensen in haar omgeving en probeert voortdurend te blijven groeien. Psychologische hulp kan ze zich niet altijd permitteren, maar ze vindt inzichten in boeken en gesprekken. “Ik weet dat ik niet alles weet, en dat is ook oké.”

Dicht bij de natuur blijven

Of ze ooit terugkeert naar het ‘gewone’ leven? Die kans lijkt klein. “Misschien verhuis ik ooit, maar dan wel naar een andere plek in of nabij de natuur. De bomen, de stilte, de seizoenen: dat heb ik nodig.”

Ze beseft dat haar levensstijl niet voor iedereen is weggelegd, maar ze hoopt dat haar verhaal mensen inspireert om na te denken over wat hen écht gelukkig maakt. “Je hoeft niet in een hutje in het bos te wonen. Maar sta stil bij je keuzes. Leef jij je eigen leven, of dat van anderen?”

Een leven in verbinding met jezelf

Wat Annelies vooral uitstraalt, is rust en echtheid. Haar leven mag dan anders zijn dan de norm, het is rijk aan betekenis. Elke dag begint ze met hout hakken, luisteren naar de vogels en dankbaar zijn voor de eenvoud die ze heeft gecreëerd. “Voor mij is dit vrijheid. Geen prestatiedruk, geen maskers. Alleen maar ruimte om te ademen.”

Met hond Kibo aan haar zijde heeft ze een leven opgebouwd waarin ze zich veilig en krachtig voelt. En dat is uiteindelijk waar het om draait: thuiskomen bij jezelf. Zonder overbodige ruis, zonder opsmuk, maar met alles wat écht telt.

Ze sluit af met een boodschap: “Je hoeft geen grote sprongen te maken. Begin klein. Luister naar wat jij nodig hebt. En wees niet bang voor de stilte — daarin hoor je vaak het meest.”